Benim şehrimde kuşlar uçmuyor artık çocuk parkları sessiz, başıboş uçurtmalar dolaşıyor gök yüzünde, çaresizce bir elin uzanmasını bekler gibiler onlarda sıkıldı bu başıboş yalnızlıktan. Kafiyesini yitirdi her şey anlamsız boş gelmeye başladı yoruldum; boş şarap şişelerinin tıkırtısında uyuyamıyorum bir de şu lanet olası şarkı hani o çok sevdiğin, sigaraya başladım biri bitmeden birini yakıyorum titreyen ellerimle traş bile olmuyorum artık bilirsin çok titizdim bu konuda unuttum kendimi sokaklarda dolaşmıyorum artık kimse görmesin istiyorum terkedilmiş yüzümü ben bile terk ettim onu bir tek şarap avutuyor beni o ısıtıyor üşüyen yüreğimi yoksun ya üşüyorum, oysa ben senle ısınırdım kışın soğuğunda senle serinlerdim yazın kavurucu sıcağında, senle hüzünlenirdim sonbaharda düşen yapaklarda, senle açardım baharda çiçek gibi çayırlarda yoksun ne önemi var artık mevsimlerin ne önemi var uçurtmanın düşen yaprağın ne önemi var aldığım nefesin…

ode to   03 Haziran 2009 01:47